Browsing Tag

werken

Het echte leven is begonnen…

Voor ik mijn OV in het gele apparaat stop, wacht ik even. Dit is wel héél officieel. Dit kleine momentje, om 8:17 ’s morgens in het hoekje van de drukke Albert Heijn aan de Spaarndammerdijk. Ik moet mijn studentenabonnement van mijn Ov-kaart afhalen. Ik ben, zoals ik vorige week nog wel was, geen student meer. Ik ben een Young Professional. Een Communication and Multimedia Design expert.

Behalve het studentenabonnement op mijn OV kaart, heb ik die dag ook alle studentenkortingen en studiefinanciering gedag moeten zwaaien. Daar komt bij dat ik over een paar maanden uit mijn studentencontainer in de Houthavens wordt gekickt omdat ze gesloopt worden en ik nu geen recht meer heb op een voordelige studentenwoning in Amsterdam. Het echte leven is begonnen…

Verder lezen

Ongewenste gasten.

Net onder de douche vandaan, in mijn BH, met een grote witte handdoek om mijn haar, zit ik achter de computer. Met mijn handen nog op het toetsenbord staar ik met opengesperde ogen over het gangetje van de overloop. Ik staar naar het punt waar de muur om de hoek verdwijnt. Ik voel toch echt wind om me heen en dat is onmogelijk. Zal Bob, de kat, naar boven geglipt zijn? Loopt hij over de bovenverdieping te banjeren? Ik weet het zeker, ik voel wind. Net op het moment dat ik op wil staan om Bob er boos op te wijzen dat hij niet bevoegd is de eerste etage te betreden, gebeurd er iets. Ik sta oog in oog met twee gespierde, gemillimeterde mannen.

inbrekers

De één is groter dan de ander, want het ene hoofd past onder het andere hoofd terwijl ze om de hoek kijken. En het ziet er niet uit alsof ze ongemakkelijk staan. We blijven, alle drie, vijf lange seconden verstijfd staan. Wanneer ik nog meer voetstappenhoor op het balkon dringt het tot me door.
DIT IS EEN OVERVAL IK GA DOOD IK STA IN MIJN BH ZE KUNNEN ME MAKKELIJK AAN MET ZIJN DRIEEN VIEZE DIEVEN
Er zit maar één ding op. Gillen.

Zonder na te denken sta ik op en zet ik het, nog steeds in mijn BH, op een gillen. De kale verschrikte koppen schieten terug waar ze vandaag komen. Helaas niet de hele weg terug naar Polen maar in ieder geval uit mijn zicht. Na een lange minuut keihard krijsend op dezelfde plek te hebben gestaan, durf ik actie te ondernemen. In mijn vaders badjas, maatje XXXL, sprint ik van de ene naar de andere kant van het huis. Behalve de verkrachtte balkondeur en het met modder ingetrapte tapijt in de logeerkamer is het huis nog in tact. Verder lezen