Browsing Tag

verderf

Hate it or love it. Or both?

Hoewel we met z’n vieren uit waren, rennen we hier nog maar met z’n tweeën. Het is stil en verlaten. Je hoort ons hard hijgen. M’n vriendin schreeuwt naar me dat ik harder moet rennen, maar het lukt niet. Één van de andere twee meiden was eerder op de avond met haar vaste scharrel mee gegaan. Waar die ander naar toe is weet ik niet. Ik ben blij voor haar dat ze hier niet is.

We rennen door een woonwijk, we moeten land inwaards. ‘Fuck! Weer water.’ hoor ik haar schreeuwen. Dit is al de derde keer. We keren om. Er is nog maar één richting over. Die moet goed zijn. Dat weten we zeker. We geven alle kracht die we in ons lichaam hebben om zo snel mogelijk bij de zee vandaan te komen. M’n vriendin rent steeds harder. Had ik maar net als zij fanatiek aan basketbal gedaan de afgelopen jaren. Ze gaat sneller en sneller, tot ik haar niet meer zie. Mijn passen verslomen en al snel sta ik stil. Alles doet zeer. Ik leun op mijn knieën. Mijn adem stokt. De laatste die over is ben ik. Iedereen is dood.

Opeens staat hij daar. Op de hoek van de straat. Hij kijkt me recht aan door zijn onnozele bril en duwt hem nog een beetje omhoog. De harde wind blaast zijn haren in zijn gezicht. Ze zijn net te kort om zijn ogen te bedekken. Mijn adem komt weer op gang en mijn lichaam doet niet meer zeer. Hij geeft me een knuffel. Niet mijn vader, niet mijn vriendje, zelfs niet m’n te snel rennende vriendin, maar hij. Hij is de enige die samen met mij de apacalypse overleeft heeft. Moet ik hem ook dood maken omdat hij dit niet verdient? Of omdat ik niet met hem over wil blijven? Omdat ik met hem geen nieuwe wereldpopulatie op wil bouwen?

Verder lezen