Browsing Tag

slapen

‘Yes, I’m from Amsterdam.’

Zo lang uitslapen als ik wil, veel te laat avondeten, gamen tot de zon opkomt,, twee weken niet stofzuigen, ontbijten met een zak chips en uitgaan tot hoe laat we maar willen. Als ik mijn toetje voor het hoofdmaal naar binnen wil werken of ze door elkaar heen wil prakken, dan doe ik dat. Bij mij thuis mag het allemaal. Ja, dat lezen jullie goed. Bij mij thuis. En nee, mijn moeder vindt die dingen niet opeens allemaal prima. Er is iets anders aan de hand. Deze kaaskop heeft haar vleugels uitgeslagen. Sinds 12 februari jl. woon ik op mezelf. Jullie mogen mij nu officieel een Mokumer noemen. Eindelijk kan ik in het buitenland stoer doen door (zonder te liegen) te zeggen: ‘Yes, I’m from Amsterdam.’.

ImageVanaf de eerste nacht slaap ik aan één stuk door tot mijn wekker aan toe. Op één grote missende factor (Bob) na, voel ik me hier helemaal thuis. Een eigen keukentje en een eigen badkamer. Geheel ingericht naar míjn smaak. Aaaaahwyeah. En als de muren op me afkomen is er  genoeg te doen in Amsterdam. Met acht minuten bussen ben ik in de binnenstad.

De verhuizing was wel een hele bevalling. Vooral het New York behang zorgde voor nogal wat familieruzies en relatiecrisissen. Maar ondanks dat het een acht delen tellende nachtmerrie van de Lidl is, hangt het nu ontzettend mooi.
Dankzij mijn handige paps. Hij ging koelbloedig verder met behangen terwijl wij, in totale paniek en gillend als een stel speenvarkentjes, door mijn kleine studentenwoninkje heen en weer renden. Verder lezen

All by myself. NOT!

‘All by myself, I wanna be all by myself!!!’ wordt er door de andere kant van de telefoon gekrijst. Ik ben twee minuten te laat en mijn vriendin staat vriendloos en alleen op het hoekje van het plein op me te wachten.

Eric Carmen brengt ons de serieuze boodschap dat hij bang is om alleen te zijn. Dat hij niet zonder liefde kan.  Wij maken daar grapjes over door zijn liedje te zingen als één van ons ietsje bij de groep vandaan loopt, als we twee minuten alleen op de ander staan te wachten of als er drie van de vier naar het toilet moeten en er eentje aan de bar overblijft om op de tassen te passen. Allemaal heel grappig natuurlijk, maar eigenlijk zijn we onderhuids allemaal bang om alleen te zijn. Zonder liefde, zonder genegenheid. Liefde is volgens veel mensen de drijvende kracht achter ons bestaan. Het is ook meestal zo dat hoe meer liefde je geeft, hoe meer je ontvangt. Niet altijd natuurlijk. Er zijn genoeg mensen die wel liefde willen geven, maar niet weten hoe. Mensen die beter zijn in alleen zijn. Verder lezen