Browsing Tag

ongewenste gast

De slappe lach: een vloek of een zegen

slappe lachMijn hoofd is zo rood als een bavianenbil, mijn make-up stroomt met de watervallen over mijn wangen mee mijn gezicht over en ik kan niet meer rechtop aan de lunchtafel zitten. Als klap op de vuurpijl komen er vreemde giechels vanuit tenen naar boven borrelen. Ze ontsnappen me allemaal. Er is geen houden aan. Ik weet niet waarom, maar ik heb de slappe lach. 

Wat kan dat ongemakkelijk zijn zeg! Vooral wanneer je het in je eentje hebt. Ik kan alleen maar hopen dat de mensen die getuigen zijn van één mijn slappe lach aanvallen niet denken dat ik ze uitlach.

Want als ik zelf al niet begrijp waarom ik zo hard moet lachen, zullen anderen al helemaal in het duister tasten…

Verder lezen

Ongewenste gasten.

Net onder de douche vandaan, in mijn BH, met een grote witte handdoek om mijn haar, zit ik achter de computer. Met mijn handen nog op het toetsenbord staar ik met opengesperde ogen over het gangetje van de overloop. Ik staar naar het punt waar de muur om de hoek verdwijnt. Ik voel toch echt wind om me heen en dat is onmogelijk. Zal Bob, de kat, naar boven geglipt zijn? Loopt hij over de bovenverdieping te banjeren? Ik weet het zeker, ik voel wind. Net op het moment dat ik op wil staan om Bob er boos op te wijzen dat hij niet bevoegd is de eerste etage te betreden, gebeurd er iets. Ik sta oog in oog met twee gespierde, gemillimeterde mannen.

inbrekers

De één is groter dan de ander, want het ene hoofd past onder het andere hoofd terwijl ze om de hoek kijken. En het ziet er niet uit alsof ze ongemakkelijk staan. We blijven, alle drie, vijf lange seconden verstijfd staan. Wanneer ik nog meer voetstappenhoor op het balkon dringt het tot me door.
DIT IS EEN OVERVAL IK GA DOOD IK STA IN MIJN BH ZE KUNNEN ME MAKKELIJK AAN MET ZIJN DRIEEN VIEZE DIEVEN
Er zit maar één ding op. Gillen.

Zonder na te denken sta ik op en zet ik het, nog steeds in mijn BH, op een gillen. De kale verschrikte koppen schieten terug waar ze vandaag komen. Helaas niet de hele weg terug naar Polen maar in ieder geval uit mijn zicht. Na een lange minuut keihard krijsend op dezelfde plek te hebben gestaan, durf ik actie te ondernemen. In mijn vaders badjas, maatje XXXL, sprint ik van de ene naar de andere kant van het huis. Behalve de verkrachtte balkondeur en het met modder ingetrapte tapijt in de logeerkamer is het huis nog in tact. Verder lezen