Browsing Tag

boek

Het trappetje

Het is stil in de trein. De weilanden tussen Heiloo en Castricum razen aan me voorbij. Ik zak wat onderuit en sluit mijn ogen. Mijn schoenen zitten zó lekker. Door de zooltjes van zijde en dons voel ik niet eens meer dat de hak 15 centimeter hoog is. Op de maat van mijn gedachten tik ik met mijn hak op de grond. luchtkasteelBij elke tik verschijnt er een puppy. Allemaal kwispelen ze vrolijk met hun staartje. Dan komt er iemand naast me zitten. Hij pakt mijn hand. Zijn hand voelt warm. Net als zijn adem. Hij doet een knoopje van zijn camouflage uniform los. Van schik schiet mijn hak diep in het zand. Het voelt zacht maar koud. Ik zwiep één van mijn hakken tegen het plafond en gebruik hem als deurklink. Nadat ik zijn hand los heb gelaten staat hij op en geeft me een knietje zodat ik door mijn deur hups. De elektriciteitsdraden schieten aan me voorbij. Gelukkig dat mijn trappetje daar handig omheen manoeuvreert. Het trappetje naar mijn luchtkasteel.

Verder lezen

Kutkerst

De middag voor kerst. Het enige moment waarop ik tijd had om kerstcadeautjes te kopen. Na te hebben gewerkt, van acht uur s‘ochtends tot één uur ’s middags, haastte ik mij de stad in. 

ImageOm half vier had ik alweer een afspraak bij de kapper. Na voor iedereen cadeautjes te hebben ingeslagen, stond ik in een boekwinkeltje met een boek over mysteries van de mensheid in mijn hand. Het zweet droop langs m’n nek van de zware tassen, de drukte en de warmte in de winkels die we met zijn allen in onze winterjassen trotseren.
Ik sloeg het boek open op pagina 242. ‘Yeti’ stond er. De bijnaam van mijn vriendje. Ik deed het boek dicht en kocht het. Na meer dan honderd euro uit te hebben gegeven aan anderen, heb ik het verdiend.

Daar zit ik dan. In mijn eentje. Onder de kerstboom. Met een glas Baileys, de twee bladzijden over de ‘verschrikkelijke sneeuwman’ te lezen. Er zijn drie soorten Yeti’s. De kleine, de grote en de reusachtige. Mensen die er nog nooit eentje in het echt hebben gezien zeggen dat het net een beer of een aap is. Mensen die er wel eentje hebben gezien, zeggen dat de Yeti op beide niet lijkt. Nadat één of andere geleerde een Yeti-schedel heeft onderzocht, bleek het om een grote rechtoplopende geit te gaan. Ik mis mijn Yeti. Heel erg.
Zelfs BOB heeft geen zin om bij me te zitten. Hij kijkt me vanaf de bank aan en ik zie hem denken; ‘Wat doet ze daar op de grond, met die rare rood met witte muts op, met dat veel te kort geknipte mislukte kapsel, naast die vreemd ruikende boom.. Oké even naar dat bolletje staren. Het is wit, het is fluffy. Zal ik het pakken? Nee, ik leg mijn kop maar weer lekker neer en val in drolvorm in slaap. Hollaaa!’. Als ik Bob was zou ik dat ook denken.
M’n drankje achterover en naar bed dan maar. Cheers! Op morgen. Dat morgen een groter succes mag worden en dat iedereen mijn cadeautjes leuk zal vinden. Fijne kerstavond allemaal!