Een eigen webshop.

Steeds vaker zitten mijn vingers onder de secondelijm en is mijn studentenkamertje bedolven onder de bedeltjes, kralen, suède koordjes, tangetjes, stukjes elastiek  en niet te vergeten de dozen waar alles normaal in opgeborgen zit. Mijn collectie neemt langzamerhand een steeds grotere vorm aan en overmorgen heb ik een afspraak bij de Kamer van Koophandel. Ik begin een armbandjes-webshop.

ImageDe ene week ben ik vooral bezig met nieuwe bestellingen, de andere week is er meer tijd voor het ontdekken van nieuwe creaties. Naast fulltime stage lopen en mijn weekendbaantje is het best een klus om alles bij te houden. Maar het is zó leuk om te doen. De Social Media kanalen vullen en brainstormen over nieuwe ideeën. Ik heb er duizenden.

Een paar weken geleden drong het pas tot me door hoe ver ik al gekomen ben.
Mijn zus zei tegen me; ‘Ik vind het zo gaaf dat je het gewoon doet.’ Maar zo ‘gewoon’ heb ik het niet gedaan. Ik heb er zeker een maand over nagedacht voordat ik de eerste bedeltjes die ik op het oog had insloeg. Het drukken op de bestel knop was de grootste drempel waar ik over moest. Is deze investering het waard? Heb ik daar wel tijd voor? Gaan mensen het wel kopen?

Verder lezen

Bloedzuiger-moord.

Woelend wrijf ik mijn been over mijn matras. Onder de deken, boven de deken. De ader aan de binnenkant van mijn linker voet blijft jeuken. Het jeukt zo erg dat ik door te krabben met mijn andere voet, het niet kan laten stoppen. Het voelt alsof mijn ader opgezwollen is. Of erger opengespat. Ik kan er maar beter vanaf blijven. Het hele bed zal wel onder het bloed zitten. Wat is er met me aan de hand? Uitgeput ga ik een beetje overeind zitten en krab ik met mijn hand. Aah dat lucht op. Eenmaal weer achterover, is de jeuk meteen terug. Mijn wekker gaat, ik sta op, ga douchen en fiets haastig naar mijn werk.

muggennnnnnEenmaal in mijn mantelpakje achter de klantenservice, denk ik aan mijn droom. Het bloed dat overal zat. Het slaperige gevoel van het bloedverlies, de ondragelijke jeuk. Wat een vreemde droom. Het dromenwoordenboek zei vanmorgen dat als je droomt over jeuk dat je dan te veel zorgen hebt. Zo aan het begin van de vakantie zit ik niet echt met veel zorgen.  Mijn zorgen zijn beperkt tot het uitkiezen van een reisje en het opzetten van mijn eigen webshop. Alleen maar leuk.. Ik kijk naar het plekje, onderaan mijn been, dat me vannacht terroriseerde en ja hoor… Een joekel van een muggenbult.  Verder lezen

Zonder enige twijfel.

Ik ben niet zo’n twijfelkont. Ik weet precies wat ik wil. Ja, nee of bij twijfel niet inhalen. In een fractie van een seconden. Héél soms kom de ik-weet-het-niet, ik-denk-er-later-over-na tegen. Of de ik shit-had-ik-dat-shirtje-toch-maar-wel-gekocht.  Ik twijfel niet veel, maar wanneer ik twijfel… Twijfel ik over life-changing issues. Ik twijfel over mijn geluk. Ik twijfel over de liefde.

twijfelSommige mensen twijfelen overal over. De knoop doorhakken bij het kiezen van een snoepje in de supermarkt kan al een probleem veroorzaken. Wanneer je het ene snoepje kiest, is het hoogstwaarschijnlijk dat je het andere snoepje dezelfde dag niet meer zult proeven. En stel je voor. Je kiest je lievelingssnoepje niet en gaat voor dat nieuwe snoepje. Die net op de markt is gekomen. Iets nieuws proberen, hmmm spannend, maar je hebt zo’n trek in je favoriet…

Ik weet natuurlijk niet zeker of precies dit in zijn hoofd omgaat, maar het zal er niet ver vanaf wijken. Wanneer ik er één uit zijn handen ros en in het mandje gooi, zie ik meestal een vleug van dankbaarheid in zijn ogen. Hem erop uitsturen om aan de overkant boodschappen te doen, betekent minimaal een half uur alone-time.
Verder lezen

Redders in nood?

‘SHIT’ hoor ik mijn stem nagalmen door de stationshal. Mijn steun en toeverlaat, mijn liefje, mijn Xperia Pro klettert als een professionele stuntman over het perron. Zijn achterkant speelt vliegtuigje, zijn lichaam klem ik snel onder mijn voet en zijn batterij sjeest richting de afgrond. Vlak voor hij over het randje schiet, vangt een hand hem op. Niet mijn hand. Ik sta onnozel van een afstandje te kijken hoe het kloppende hart van mijn telefoontje bijna ten dode opgeschreven was. Er flitste zelfs al scenario’s aan me voorbij hoe ik in de winkel een nieuw hart moest gaan kopen. Waarna hij nooit meer hetzelfde telefoontje zou zijn. Jeetje wat was ik die jongen dankbaar. Tfoeee als hij er niet was geweest..

ImageRedders in nood. Ze zijn de wereld nog niet uit. Om mij heen zeuren mensen vaak over de bubbels waar jongeren in leven. Soms is dat ook wel zo. Nu loop ik bijvoorbeeld door de stad, helemaal ín mijn nog levende telefoontje, dit te typen. Maar wanneer het nodig is, kunnen we ons bubbeltje verlaten.
Van de week stond ik bijvoorbeeld met mijn koffertje wasgoed en tassen vol spulletjes die ik perse mee naar Amsterdam wilde, te klooien op het trappetje in de trein.  Verder lezen

Notebook verslaving.

Mijn vriendinnen schieten de zoveelste kledingwinkel in op jacht naar het perfecte jurkje uit Parijs. ‘Ik ben hiernaast.’ roep ik ze gehaast achterna. Dat jurkje heb ik allang gescoord en vanaf het moment dat we deze straat in stapte had ik hét winkeltje al gespot. Een authentiek schrijfwaren winkeltje. Waar een echt Frans notitieboekje op me ligt te wachten. Met een brede glimlach op mijn gezicht stap ik binnen. ‘Bonjour!’

ImageMensen zonder verzameling neem ik bij voorbaat niet serieus. Als je ergens passie voor hebt wil je er zo veel mogelijk van hebben. Of van voorwerpen die ermee te maken hebben. Verzameling loos betekent in mijn woordenboekje passieloos. Of je nou zeepjes, vibrators, games, muizen schedels, schoenen, familiefoto’s, suikerzakjes of festivaltickets spaart. Het zegt iets over jou en je interesses. Mijn fetisj liegt er dan ook niet om. Ik verzamel notitieboekjes.

Mensen zonder verzameling vinden mensen met verzameling raar. ‘Wat moet je daar nou mee?’, ‘Wat vindt je daar nou leuk aan?’. Verder lezen

‘Yes, I’m from Amsterdam.’

Zo lang uitslapen als ik wil, veel te laat avondeten, gamen tot de zon opkomt,, twee weken niet stofzuigen, ontbijten met een zak chips en uitgaan tot hoe laat we maar willen. Als ik mijn toetje voor het hoofdmaal naar binnen wil werken of ze door elkaar heen wil prakken, dan doe ik dat. Bij mij thuis mag het allemaal. Ja, dat lezen jullie goed. Bij mij thuis. En nee, mijn moeder vindt die dingen niet opeens allemaal prima. Er is iets anders aan de hand. Deze kaaskop heeft haar vleugels uitgeslagen. Sinds 12 februari jl. woon ik op mezelf. Jullie mogen mij nu officieel een Mokumer noemen. Eindelijk kan ik in het buitenland stoer doen door (zonder te liegen) te zeggen: ‘Yes, I’m from Amsterdam.’.

ImageVanaf de eerste nacht slaap ik aan één stuk door tot mijn wekker aan toe. Op één grote missende factor (Bob) na, voel ik me hier helemaal thuis. Een eigen keukentje en een eigen badkamer. Geheel ingericht naar míjn smaak. Aaaaahwyeah. En als de muren op me afkomen is er  genoeg te doen in Amsterdam. Met acht minuten bussen ben ik in de binnenstad.

De verhuizing was wel een hele bevalling. Vooral het New York behang zorgde voor nogal wat familieruzies en relatiecrisissen. Maar ondanks dat het een acht delen tellende nachtmerrie van de Lidl is, hangt het nu ontzettend mooi.
Dankzij mijn handige paps. Hij ging koelbloedig verder met behangen terwijl wij, in totale paniek en gillend als een stel speenvarkentjes, door mijn kleine studentenwoninkje heen en weer renden. Verder lezen

G-jeuuhh!

Nadat Jayh de vrouwenmenigte in het publiek allemaal, met hun kontje draaiend naar de grond had laten zakken, hoorden we eindelijk zijn trademark. Zijn geluidje. Zijn muzikale handtekening. Gjeeeuuuh! En gillen dat ze deden!

treyTrey Songz liet heel wat vrouwenharten sneller kloppen afgelopen donderdag in de Heineken Music Hall. En terecht. LIVE zingen kan hij als de beste. Chris Brown, Usher en Ne Yo zijn er niks bij. Zijn flitsende rode bikerjack stond hem geweldig, maar het komt volgens de vrouwen in het publiek niet in de buurt bij Trey zonder shirt. Wat een kunstwerk. Een stukje kunst om ruzie om te maken. En dat is waar, hoe ze zichzelf noemen, ‘echte fans’ goed in zijn.

Twee jaar geleden, tijdens zijn eerste concert, dachten de tourmakers van Trey dat het leuk zou zijn meet & greets uit te reiken tijdens de show. Wat waren wij blij dat we niet vooraan stonden. Het de hel op aarde. Bij de eerste voucher was het al raak. Ze trokken plukken haar uit elkaars hoofd, scheurden shirtjes van elkaars lijf en stompten elkaar in het gezicht. Waarom blij zijn voor de ‘gelukkige’ vrouw die hem als eerste ving? Het leek onmogelijk. Tot aan de laatste voucher braken er gevechten uit. De beveiliging kon niks anders dan proberen de schade te beperken en de gewonde vrouwen opvangen. Verder lezen

Ongewenste gasten.

Net onder de douche vandaan, in mijn BH, met een grote witte handdoek om mijn haar, zit ik achter de computer. Met mijn handen nog op het toetsenbord staar ik met opengesperde ogen over het gangetje van de overloop. Ik staar naar het punt waar de muur om de hoek verdwijnt. Ik voel toch echt wind om me heen en dat is onmogelijk. Zal Bob, de kat, naar boven geglipt zijn? Loopt hij over de bovenverdieping te banjeren? Ik weet het zeker, ik voel wind. Net op het moment dat ik op wil staan om Bob er boos op te wijzen dat hij niet bevoegd is de eerste etage te betreden, gebeurd er iets. Ik sta oog in oog met twee gespierde, gemillimeterde mannen.

inbrekers

De één is groter dan de ander, want het ene hoofd past onder het andere hoofd terwijl ze om de hoek kijken. En het ziet er niet uit alsof ze ongemakkelijk staan. We blijven, alle drie, vijf lange seconden verstijfd staan. Wanneer ik nog meer voetstappenhoor op het balkon dringt het tot me door.
DIT IS EEN OVERVAL IK GA DOOD IK STA IN MIJN BH ZE KUNNEN ME MAKKELIJK AAN MET ZIJN DRIEEN VIEZE DIEVEN
Er zit maar één ding op. Gillen.

Zonder na te denken sta ik op en zet ik het, nog steeds in mijn BH, op een gillen. De kale verschrikte koppen schieten terug waar ze vandaag komen. Helaas niet de hele weg terug naar Polen maar in ieder geval uit mijn zicht. Na een lange minuut keihard krijsend op dezelfde plek te hebben gestaan, durf ik actie te ondernemen. In mijn vaders badjas, maatje XXXL, sprint ik van de ene naar de andere kant van het huis. Behalve de verkrachtte balkondeur en het met modder ingetrapte tapijt in de logeerkamer is het huis nog in tact. Verder lezen

Living in a mythe.

Het begint al heerlijk. Uit ‘de grote chaos’ ontstonden Gaea (aarde) en Uranus (hemel).’ Het eerste godenpaar was geboren. Het kan niet vager. Welke grote chaos? Een orgie tussen planeten? Een gangbang met de melkwegen? Een threesome onder de zonnestelsels? Mijn fantasie slaat ervan op hol. Maar dat is niet de voornaamste reden waarom de Griekse mythologie mijn fantasie op hol laat slaan. Waar mijn temperatuur vooral van omhoog schiet is de hopeloze romantiek en de goddelijke krijgers.

ImageMensen hadden oorspronkelijk vier armen, vier benen en een hoofd met twee gezichten. Toen oppergod Zeus merkte dat er iets als ‘sekse’ ontstond, splitste hij ze in tweeën. Hij beviel ze hun leven lang te blijven zoeken naar hun andere helft. We moeten van hem op zoek naar het stuk vlees waar we ooit één mee waren. Deze aangeboren liefde voor een ander is de reden dat wij zoeken naar een partner. De reden dat samen met jouw andere vleeshelft zijn zo geweldig is. Dat een partijtje heftige seks met je liefje de manifestatie van het paradijs is. Ik had het ontstaan van de liefde niet mooier kunnen omschrijven.

‘Nee!’, zei de pleaser.

ImageSchrijf jij het scenario even? Jij kunt dat zo goed! Ruim jij het huis morgenochtend even op? Er komt visite morgen. Kun je vandaag langer werken? We hebben te weinig mensen ingeroosterd. Kun je aanstaande zondag even naar de andere kant van het land komen voor een fotoshoot? Als je niet komt loopt alles in de soep. Wil je even uit bad komen en kijken of dit jurkje leuk staat? Een maand geleden, voordat we met zijn allen het jaar 2013 betraden, had ik overal meteen ‘ja’ op gezegd. Nu niet meer. 

Ik klamp mij vast aan mijn goede voornemen van dit jaar. Als een kind aan haar moeders been. In het wetboek ‘Smosanne’s goede voornemens editie 2013′ staat één wet. Artikel 1.0 – Smosanne zal, vanaf één januari 2013, zo min mogelijk activiteiten, om louter en alleen anderen te plezieren, tegen haar zin in ondernemen.

Velen hebben deze week geprobeerd, een aantal met groot geschut, het kind van haar moeders been af te krijgen. Het mocht niet baten. Ik heb me aan mijn voornemen gehouden. Hoewel ik het huis heb opgeruimd en het scenario heb geschreven, heb ik niet verloren. Ik deed het omdat ik er zin in had. Op de rest van de vragen was het antwoord duidelijk. Nee. Ik ben zó ontzettend trots op mezelf!  Verder lezen