De slappe lach: een vloek of een zegen

slappe lachMijn hoofd is zo rood als een bavianenbil, mijn make-up stroomt met de watervallen over mijn wangen mee mijn gezicht over en ik kan niet meer rechtop aan de lunchtafel zitten. Als klap op de vuurpijl komen er vreemde giechels vanuit tenen naar boven borrelen. Ze ontsnappen me allemaal. Er is geen houden aan. Ik weet niet waarom, maar ik heb de slappe lach. 

Wat kan dat ongemakkelijk zijn zeg! Vooral wanneer je het in je eentje hebt. Ik kan alleen maar hopen dat de mensen die getuigen zijn van één mijn slappe lach aanvallen niet denken dat ik ze uitlach.

Want als ik zelf al niet begrijp waarom ik zo hard moet lachen, zullen anderen al helemaal in het duister tasten…

Verder lezen

Het echte leven is begonnen…

Voor ik mijn OV in het gele apparaat stop, wacht ik even. Dit is wel héél officieel. Dit kleine momentje, om 8:17 ’s morgens in het hoekje van de drukke Albert Heijn aan de Spaarndammerdijk. Ik moet mijn studentenabonnement van mijn Ov-kaart afhalen. Ik ben, zoals ik vorige week nog wel was, geen student meer. Ik ben een Young Professional. Een Communication and Multimedia Design expert.

Behalve het studentenabonnement op mijn OV kaart, heb ik die dag ook alle studentenkortingen en studiefinanciering gedag moeten zwaaien. Daar komt bij dat ik over een paar maanden uit mijn studentencontainer in de Houthavens wordt gekickt omdat ze gesloopt worden en ik nu geen recht meer heb op een voordelige studentenwoning in Amsterdam. Het echte leven is begonnen…

Verder lezen

Piiiieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeep!!

muziekDe muziek pompt uit de speakers. Speakers van twee meter hoog. De lichten flikkeren. We staan midden op de dansvloer. Ik heb nog geen knappe jongens voorbij zien komen en als ik dat wel had interesseerde het me toch niet. Wendy staat tegenover me. We zijn eerder op gang dan het feestje zelf. We rollen, poppen, locken, swaggeren. We doen wat je hoort te doen op Sef & The Flexican. We gaan loesoe.  En ook al doen onze benen, na vier uur dansen en een hele dag staand werken zeer, we gaan er helemaal voor. We zijn niet te stoppen.
Het werd een avond vol bezwete shirtjes, oude bekenden, nieuwe bekenden, billenknijpen, flirten en Tequila. En als souvenir, een flinke piep in onze oren…

Ik weet nog dat ik midden op de dansvloer, lichtelijk aangeschoten, mijn ogen dicht deed om extra te genieten van de muziek en het dansen. Van het moment. Op dat moment dacht ik niet aan hoe hard de muziek stond. Ik let er altijd op dat ik niet te dichtbij de boxen sta. Er zijn genoeg mensen om mij heen die niet goed opgelet hebben en die voor altijd een keiharde piep in hun oren hebben. Er zijn zelfs mensen waarbij het ondragelijk is. Die er hun levenslust door verliezen. Daar pas ik voor. Ik ga voor de vijf meter regel. Dan staat er vaak nog een menigte mensen tussen die een hoop geluidsgolven opvangen. Verder lezen

Het is van levensbelang

Heart eyes smosanneritOnze overgroot oma’s woonde in een dorp of wijk waar ze minimaal de hele straat kende. Ze werden omringd door mensen waar ze een emotionele band mee hadden. Mensen die voor ze klaar stonden. Tegenwoordig mag je van geluk spreken als je een emotionele band hebt met één iemand. Wanneer er één iemand voor je klaar staat. Want dat is niet meer zo vanzelfsprekend als we denken. Liefde is nog nooit zo belangrijk geweest als nu. In een tijd vol depressiviteit, eenzaamheid en angst.

We worden door de maatschappij aangespoord van onszelf te houden en emotioneel onafhankelijk te zijn. Daar gaan veel mensen de mist in. ‘Om van een ander te houden, moet je eerst van jezelf houden.’ en ‘Een ander kan pas van je houden, als je van jezelf houdt.’. Klatsklare onzin. Door van een ander te houden verrijk je jezelf en wanneer iemand van jou houdt, doet het je inzien hoe geweldig je bent. Het is een opluchting om door van iemand te houden, jezelf te verrijken. Verder lezen

Too much information | TAG

Happy strikjeAls blogger kies je ervoor om veel van jezelf bloot te geven. Mensen die je weinig spreekt weten wel opeens heel veel over jou als je ze tegen komt. Mijn grens van TMI lag daarom altijd erg laag. Ik liet me beperken door me druk te maken over wie mijn posts zou lezen en of ik alles wel even politiek correct omschreef. En daarmee bedoel ik vooral informatie over mezelf en hoe ik over dingen denk. Met deze tag laat ik dat gevoel officieel los. Ik stuur het in een heliumballon de lucht in. Ver bij mij vandaan. Tegen de tijd dat je mijn post leest is de ballon waarschijnlijk al met de harde wind meegevoerd naar zee, is de ballon leeg gelopen en is hij helemaal opgelost in het zoute zeewater. Foetsie.

So here I present to you: het bewijs van mijn vrijheid; de Too much information tag.

1. Wat draag je?
Ik draag (met heel veel liefde) Yeti’s joggingbroek, een slaaphemdje met een zebra erop en panter pantoffeltjes van de Hunkemöller.

2. Ben je wel eens verliefd geweest?
Ja, ik wordt om de haverklap verliefd. Maar dan vooral op spullen, liedjes of acteurs. Maar als je echt bedoeld verliefd-verliefd, dan tjaaaa, minder. Één keer.

3. Heb je wel eens een vervelende break-up gehad?
Helaas wel. Omdat we elkaar door en door goed kende en naast alles super goede vrienden waren was het heel moeilijk om elkaar los te laten. Volgens mij behoort hij nog steeds tot het kleine groepje mensen die me het best kennen. Hoewel.. in het laatste nummer van Psychologie Magazine heb ik gelezen dat mensen in de loop van hun leven veel meer veranderen dan ze denken.

4. Hoe lang ben je?
Ik ben 1.76.

5. Hoeveel weeg je?
Ongeveer 64 kilo. Met een BMI waarde van 20,7 zit ik op een gezond gewicht. Dat is leuk om te weten, maar ik ga liever af op hoe gezond ik eet en hoe gezond ik me voel. Iets vaker een rondje longboarden zou me goed doen.

Verder lezen

SmosanneRit favorites ♥

Er zijn zooooo veel dingen op deze wereld waar ik van hou. Ik deel ze graag in de hoop jullie ermee te inspireren en eens iets nieuws te proberen. Here we go!

♥ Tea Bar – teabar.nl

favoritesbalkteabar
Een lief theewinkeltje op de Haarlemmerdijk 71 in Amsterdam. Voor een theeliefhebber als ik is het luilekkerland. Je mag alle bakken uit de muur trekken om aan de theesmaken te snuffelen. En dat zijn er nogal wat. Bij de kassa kent de cassiëre alle geuren uit haar hoofd. De smaken die ik deze keer met me mee naar huis gingen zijn Oriental Night, Green Energy, Kiwi Sunrise en Champagne Cassis. Ik heb niet alleen voor deze smaken gekozen omdat ik ze lekker vind, maar ook omdat ze ieder bij een ander deel van de dag passen.

 

♥ Tassimo VIVY – tassimo.nl

favoritesbalktassimo
Yummy! Mijn eerste eigen koffiezetapparaat. Het werd weleens tijd.. Hij is klein, design en mijn god, wat een heerlijkheid. De cappuccino en de latte macchiato zijn hemels. De Milka cups vielen tegen. Veel te waterig.. Hoewel het een ouderwets gevalletje van ‘gevallen voor de tv-commercial’ is, ben ik erg blij met mijn keuze. Voor slechts €49,- versiert hij samen met mijn nieuwe dubbelwandige glazen mijn vakjeskast. Dat de disks prijzig zijn neem ik voor lief. Ik drink hooguit drie kopjes per week. En als ik het doe, dan doe ik het goed (Lees: met heel veel koffiemelk, suiker en slagroom).

 

♥ Koreaanse drama’s – viki.com

favoritesbalkkdrama
Het is zó ontzettend verslavend. En romantisch. Hoewel Koreanen (die in de series dan) van elke aanraking met hun geliefde bijna een beroerte krijgen, zouden wij Nederlanders de series eerder onder de categorie romantische komedie plaatsen. Het is heerlijk om bij weg te zwijmelen.

Van de drama’s die ik tot nu toe heb gekeken vind ik ‘Flowerboy next door’ en ‘The Heirs’ het leukst. Echte aanraders.

 

♥ @ALIJARDINE

favoritesbalalijardine
Elk plaatje op dit Instagram account lijkt een sprookje. Heerlijk om bij weg te dromen en om je door te laten inspireren. Veel van de landschap foto’s zijn bewerkt met de applicatie ‘Tiny Planet’. Deze applicatie maakt foto’s rond, waardoor de wereld klein lijkt. Hierdoor word je helemaal opgeslokt in de sprookjeswereld van Ali Jardine.

 

Verder lezen

Het is ingewikkeld…

heartSinds ik ben begonnen met het kijken van Koreaanse drama hebben mijn hart en mijn hersenen het hoofdstuk ‘liefde‘ heropend. Door al die wijze Koreaanse liefdeslessen ben ik de weg kwijt. Waarom verstopt iedereen om mij heen liefde zo goed? Bereikt liefde mij niet op de manier waarop ik het wil? Waarop het mij gelukkig maakt? Of komt het in eerste instantie al niet mijn kant op? Waarom maak ik mijn liefdesleven mooier in mijn hoofd? Waar ligt de balans tussen mijn hart en mijn hersenen? Is het echt zo ingewikkeld? Of maak ik het mezelf nu alleen maar moeilijk? Waarom zijn niet alle mannen zoals Nielson? Of is Nielson zelf ook niet zoals Nielson? Aaaaahrrrrg!

‘Je blog interesseert me niet. Het is toch een vrouwen blog. Als je maar niet over mij blogt.’ Een echte mannenopmerking. Heel terecht ook. Als je al zo veel samen bent, dan weet je ondertussen wel wat de ander bezig houdt. Denken mannen. Mannen houden zich namelijk vaak bezig met één ding tegelijk. No nonsense. Die nieuwe smartphone die hij nog wil kopen, nieuwe wielen voor onder zijn longboard of wat we gaan eten vanavond. Vrouwen daarentegen (waaronder ik), zijn afschuwelijke wezens. Ze denken, denken, denken, het maakt niet uit wat ze aan het doen zijn. Alles wordt dubbel geanalyseerd. Er is voor een ander, zelfs voor een andere vrouw, geen touw aan vast te knopen. Vrouwen die dit ontkennen, liegen. Ik ben heel goed in het uiten van gevoelens. Gevoelens die met liefde te maken hebben. Maar voor de rest… Verder lezen

Van A-sportief naar S-sportief

Goede voornemers zijn voor wanneer je goede voornemens wilt maken. Bij mij is dat meestal in maart. Want god, wat ben ik a-sportief geworden de afgelopen jaren. Het is erin geslopen. Als een sluiksportmotivatiemoordenaar.

Afbeelding

Sporten ging altijd zo vanzelf. Drie keer in de week dansen, één keer in de week tennissen en in mijn piekjaren ook nog recreatief zwemmen en schaatsen erbij ook. Daar wil ik weer naartoe.

Om niet te erg voor paal te staan in de groepslessen ben ik begonnen met een intensieve training. Niet lachen. 5 minuten hardlopen per dag. In de eerste week dan. Ik zit nu in week 3: 15 minuten hardlopen per dag. Verder lezen

Het trappetje

Het is stil in de trein. De weilanden tussen Heiloo en Castricum razen aan me voorbij. Ik zak wat onderuit en sluit mijn ogen. Mijn schoenen zitten zó lekker. Door de zooltjes van zijde en dons voel ik niet eens meer dat de hak 15 centimeter hoog is. Op de maat van mijn gedachten tik ik met mijn hak op de grond. luchtkasteelBij elke tik verschijnt er een puppy. Allemaal kwispelen ze vrolijk met hun staartje. Dan komt er iemand naast me zitten. Hij pakt mijn hand. Zijn hand voelt warm. Net als zijn adem. Hij doet een knoopje van zijn camouflage uniform los. Van schik schiet mijn hak diep in het zand. Het voelt zacht maar koud. Ik zwiep één van mijn hakken tegen het plafond en gebruik hem als deurklink. Nadat ik zijn hand los heb gelaten staat hij op en geeft me een knietje zodat ik door mijn deur hups. De elektriciteitsdraden schieten aan me voorbij. Gelukkig dat mijn trappetje daar handig omheen manoeuvreert. Het trappetje naar mijn luchtkasteel.

Verder lezen

‘Slik door die pil!’

Om me heen stampen ze fanatiek op en neer. Ik ben ondertussen al drie keer aan m’n arm meegesleurd door wildvreemde hyperactieve gasten. De XTC pillen gaan erin als snoepjes. Ik moet ook. Nee zeggen is geen optie. ‘Neem er nou ook één! Of een halve.. Kom op zeg. Iedereen doet het! Hier, slik door!’

ImageTechno feesten. Ze zijn niet voor mij weg gelegd. Hoewel ik op dat moment zelf nog geen grondig onderzoek had gedaan naar pilletjes, wist ik dat ik er geen wilde nemen. Maar ze bleven maar zeuren. ‘What to do?’ dacht ik. Toen ik in de groep gooide dat mijn avond nogal verpest werd door dat gezeur, kreeg ik terug dat ik dat op kon lossen door gewoon te nemen. ‘It will cheer you up!’ Er zat dus niks anders op. Ik stak mijn hand uit, kreeg er sneaky een pilletje ingepropt en werd door iedereen aangestaard. Ze moesten natuurlijk wel zeker weten dat ik hem zou nemen. Dus huppa, mijn hand naar mijn mond, een grote slop water en weg was hij. Verder lezen